Son of God

روزه چهل روزه

2010-03-02T16:52:00.000Z

بسیاری از هموطنان ایرانی از ما در رابطه با عبادت های مرسوم در مسیحیت سوال می کنند و متاسفانه حتی بسیاری از مسیحیان نیز از بسیاری از آیین های مقدس و دعاها و روزه ها و سایر عباداتی که به مدت قرنهای متمادی در سراسر جهان مسیحیت رعایت می شده است اطلاع دقیقی ندارند و فکر می کنند که مسیحیت فاقد هر نوع نظام قانونمند عبادی و آیینی است. ایام روزه ۴۰ روزه یا چله از مهمترین آیین های عبادی مسیحیت است که این مهمترین روزه مسیحیان از روز چهارشنبه خاکستر(Ash Wednesday) آغاز می شود و تا روز یکشنبه قیام ادامه می یابد. از آنجاییکه هر سال زمان روز عید قیام (یکشنبه قیام) تغییر می کند، لذا ایام چله ( Lent) نیز تغییر می کند.

چهارشنبه خاکستر اشاره به ایام توبه دارد که اشخاص در کلیسای باستان به نشان توبه اندکی خاکستر آغشته به روغنی که برای تدهین استفاده می شد را به شکل صلیبی کوچک توسط کشیش بر پیشانی خود می مالیدند بعنوان سمبل و این ایام را در دعا و روزه و توبه و بازگشت به سوی خدا سپری می کردند که خود ریشه در سنتهای عهد عتیقی دارد که قوم خدا وقتی در توبه بسر می برد خاکستر بر سر می کردند. لازم به ذکر است که روز چهارشنبه خاکستر در سال ۲۰۱۰ میلادی از روز ۱۷ فوریه آغاز شده است و ما در ایام چله یا Lent به سر می بریم.

ایام روزه چله در روز عید قیام به پایان می رسد البته تا به آن روز ۴۶ روز است که یکشنبه ها را محسوب نمی کنند. آخرین هفته Lent که هفته مقدس نام دارد با یکشنبه نخل آغاز می شود که یاد آور روزی است که عیسی در هفته آخر زندگی زمینی اش به اورشلیم وارد شد و مردم در تهیت و خوشامد گویی برگهای نخل را در زیر پاهایش گسترانیدند. آخرین روز Lent نیز روز شنبه مقدس است که روز قبل از یکشنبه رستاخیز است ( روزی که خداوند ما از مردگان برخاست).البته در کلیسای کاتولیک به طور رسمی در روز پنجشنبه این ایام به پایان می رسد و در روز جمعه صلیب با شام خداوند (عشا ربانی) رسما این مراسم به پایان می رسد.

این ایام زمانی است که مومنین مسیحی در انضباط شخصی به سر می برند و خود را از لذایذ دنیوی تا آنجا که ممکن است محروم کرده و در دعا و روزه و تهذیب و تزکیه نفس مشغول می شوند. البته روزه به این معنا نیست که تمام ۲۴ ساعت را لب به هیچ آب و غذایی نزنند زیرا در اینصورت به بدن آسیب می رسد که این خلاف اراده خداست بلکه در تلاشند تا آنجاییکه امکان دارد بدن خویش را نیز در تربیت روحانی و در نخوردن و نیاشامیدن در اتحاد با مسیح که ۴۰ روز در بیابان در روزه به سر برد مطیع نمایند. معمولا نوشیدن آب در این روزهای روزه متداول است اما در خصوص خوردن بسته به توان خود شخص هر شخص خود آن را تنظیم می کند و البته برخی که توانایی دارند می توانند چند ساعتی را نیز بدون نوشیدن سپری کنند. برخی در این روزها همه چیز می خورند اما لب به گوشت و فراورده های گوشتی و یا لبنیاتی که از خون حیوانات درست شده باشد نمی زنند. برخی تنها یک روزاز هفته را لب به گوشت و لبنیات نمی زنند. در طول تاریخ و در کلیساها و کشورها و زمانها و سنتهای مختلف نحوه این روزه متفاوت است. بسیاری نیز در این روزها بطور محدود می خورند و می آشامند و تنها به ساده ترین غذاها بسنده کرده و هزینه خوراک همیشگی خود را به جای آن به فقرا می دهند. بسیاری از این فرصت عالی تربیت و نظم روحانی استفاده کرده و عادات بد خود مانند کشیدن دخانیات و یا عادات بد روحانی و اخلاقی خود را با حمایت روح القدس و با قراردادن خود در مبارزه با نفس و خواهشهای آن تحت کنترل خدا قرار می دهند. بیشتر از اینکه در این روزه هدف نخوردن و یا گرسنگی و تشنگی کشیدن باشد هدف افزودن صفات نیکو و نیکوکاری و دستگیری و بخشش و دوری و آزاد شدن از شرارت و همچنین صفات و گناهان گذشته است. البته بعد نخوردن و انضباط جسمانی نیز مهم است و هر سنت و شخصی خود ‏ضوابط خود را دارد.

چرا ۴۰ روز؟

زیرا عدد ۴۰ مناسبتهای مهمی را در کتاب مقدس برای مسیحیان و یهودیان به یاد می آورد :

1) در کتاب پیدایش باران سیل آسا ۴۰ شبانه روز بارید و زمین در زیر سیل غرق شد.

2) عبرانیان ۴۰ سال در بیابان سرگردان بودند تا اینکه به سرزمین وعده رسیدند.

3) موسی ۴۰ روز را در روزه گذرانید قبل از اینکه خدا ده فرمان و شریعت را در کوه سینا به قوم عطا کند.

4) عیسی ۴۰ روز در بیابان روزه گرفت قبل از شروع خدمت عالی نجات بشریت.

و بسیاری از مسیحیان با اشاره به ۴۰ روز روزه مسیح در بیابان فصل مشترکی برای روزه خویش در ایام قبل از صلیب و قیام خداوند می یابند.

حال با الهام از چنین مناسبت بزرگی، مسیحیان ایرانی نیز می توانند در اتحاد و همدلی این ایام چهل روزه عبادت و دعا و روزه را برای امداد و تفقد خدا از سرزمین ایران و اوضاع و شرایط بحرانی ایران چه در داخل و چه در روابط خارجی آن در کنار سایر حاجات و نیازهای روحانی خویش سپری کنند.

این سنت همیشگی کلیسایی مهر محکمی بر این حقیقت است که مسیحیت نه تنها مکتبی نیست که در آن دعا و روزه و نظم و انضباط روحانی و تزکیه نفس وجود نداشته باشد بلکه برعکس تاریخ کلیسا ثابت می کند که همواره کلیسا در اجرا و پاس داشتن و ترغیب مومنین در دعا و روزه نقش مهمی داشته است بطوریکه در تقویم سالیانه کلیسا همواره از مهمترین ایام دوران روزه چهل روزه بوده است.

گو اینکه برخی از کلیساهای جدید کمتر به این مهم تاکید کرده اند و بیشتر به امور دیگر و دعا و روزه های فردی و شخصی وخارج از تقویم سالیانه پرداخته اند که خود باعث کمرنگ شدن و تضعیف چنین سنتهایی شده است.

حقیقت ابدی

2010-02-04T13:24:00.000Z

امروز این گفته بسیار عمیق و روحانی و امیدوار کننده را از شبان عزیزی دریافت کردم که بسیار جالب و در عین حال حقیقی بود حیفم آمد آن را در این جا نیاورم باشد که باعث گردد که بیشتر حقیقت فروتنانه ایمان خود و حقیقت با شکوه این تنها بنیاد الهی روی زمین یعنی کلیسا را دریابیم. و هم به خود گوشزد کنیم و هم به دیگران که ما را جمعی مقدسین مغرور که خود را عاری از گناه و خطا و ضعف می پندارند و خود را از دیگران برتر می پندارند نیستیم بلکه جماعت و قوم خدا که از سر درک نیازمندی مان به خدا به کلیسای مقدسش پناه برده ایم. حال این گفته زیبا را بخوانیم و بر آن بیندیشیم:

مطابق کتابمقدس کلیسا در جهان یگانه سازمانی است که عدم شایستگی ما تنها چیزی است که ما را شایسته عضویت در آن میسازد . من با عضویت خود در کلیسا به جهانیان اعلام کرده ام که گناهکار و نیازمندم و قادر به اصلاح خود نیستم( استیو براون).

خداوند ما بیا

اینک خدای پر هیبت ما...

2010-01-16T22:04:00.006Z

دوست عزیزی که مسیح مرا هنوز تجربه نکرده ای، برادر و خواهر مسلمانی که برایت غیر قابل باور است که پروردگار مرا در جسم و خون انسانی باور کنی. چه دردناک است برای خدا که الوهیت محض، عشق مطلق و عظمت بی نهایتش را نمی توانی در چهره بی نقاب او در پسرش عیسای ناصری ببینی و او را که بود و هست و می آید را به پیامبری آری تنها پیامبری به واژگان تو اولی العظم تنزل می دهی. ای کاش بتوانی ای کاش، در قلبت را به رویش بگشایی. آری به روی خدایی که در مسیح عیسی از فرط هجران و دغدغه نجاتت و از سر شیدایی قدوسش، هیبت و جلال بی مثال خویش و آوای پرستش و ثنای عرشیان را به تب در آغوش کشیدن فرشیان ترک کرد و بر صلیب جلجتا، حکم محکومیت من و تو را به مرگ سپرد و آمرزش و حیات و ابدیت را به من و تو هدیه داد.

بر نام مقدسش تا ابد الاباد جلال و اکرام و ستایش باد.

اینست خدای پر هیبت ما عیسای ناصری که تو او را به مقام تنها یک پیامبر تنزل می دهی...

ششم ژانوئیه ، عید اپیفانی

2010-01-06T14:40:00.020Z

با توجه به اینکه کلیساهای شرق بخصوص کلیساهای ارتدکس از جمله کلیساهای ارمنی و کلیساهای شرق آشوری در کشورمان ایران روز ششم ژانویه را بعنوان روز تولد مسیح جشن گرفته و به رسمیت می شناشند که این با توجه به ریشه ها و سنتهای قدیمی کلیسا قبل از مسیحی شدن امپراطوری روم در زمان امپراطور کنستانتین و همچنین گزارش برخی آبای کلیسای شرق می باشد جا دارد که ما نیز بعنوان مسیحیان مشرق زمین که خود را وارثان این سنت غنی کلیسای باستانی ایران می دانیم امروز را نیز به یاد آوری روز تولد مسیح مطابق با سنت شرق جشن بگیریم و گرامی بداریم.

در ضمن لازم به ذکر است که روز ششم ژانویه مطابق با سنت کلیساهای غربی در کل بعنوان روز عید " اپیفانی" شناخته می شود که این کلمه به معنی " تجلی یافتن و شناخته شدن و حتی آشکار شدن" است. در واقع در بسیاری از کلیساهای ستنی در غرب این روز را یاد آور آمدن مجوسیان از شرق(براساس روایات از امپراطوری ایران) برای دیدار و اهدای هدایا به این نوزاد سماوی بعنوان سرور و پادشاه جهان می دانند. بعبارتی دیگر این مجوسیان در چنین روزی عیسی را بعنوان پادشاه و خداوند بر جهان " آشکار " نمودند و رسما با اهدای هدایای گرانبها میلادش را جشن گرفتند.

پس پر واضح است که ما ایرانیان مسیحی بیش از همه قومهای دیگر دلیلی برای گرامی داشتن این روز داریم زیرا اولا ما نیز همگام با کلیسای باستانی سرزمین ایران و نیز کلیسای سنتی امروز ایران( کلیساهای ارتدکس ارمنی و آشوری) بجاست که امروز را نیزدر اتحاد با کلیسای شرق بعنوان جشن مبلاد مسیح گرامی بداریم و ثانیا ما ایرانیان مسیحی وارثان(مغان) مجوسیانی هستیم که بر طبق اخبار از سرزمین باستانی ایران بعنوان اولین افراد به دیدار این نوزاد آسمانی رفتند و هدایای خود را در اولین جشن تولد منجی به او تقدیم کردند و پادشاهی و خداوندی مسیح را در روزهای تولد منجی جشن گرفتند و "آشکار شدن" او را رسما بر جهان اعلان نمودند.

پس باشد که ما ایرانیان مسیحی به پاس سنت کلیسای شرق که خود به آن تعلق داریم امروز را به یادگار روز تولد مسیح گرامی بداریم و نیز بعنوان وارثان مجوسیانی که به دیدار و پرستش این نوزاد سماوی رفتند همگام با سنت کلیسای غرب ‏امروز را بعنوان روز عید تجلی (اپیفانی) به جشن و شکر گذاری بگذرانیم.

شاه شاهان ملت ما را به تجلی نور روی خود منور و مبارک سازد. آشکار شدن خدا در میان آدمیان بر همه کائنات مبارک باد.

اگر مایل به شنیدن دروس سه
جلسه ای رادیویی در رابطه با اهمیت کریسمس و داستان آن هستید بر روی لینک زیر کلیک کنید:

http://www.khanehema.com/index.php/radio/ahamaiyate-christmas.html

خداوند ما بیا

کیوان

نهضت کریزماتیک

2010-01-05T18:27:00.007Z

یکی از درخور توجه ترین حرکتهایی که در قالب یک جنبش روحانی در قرن بیستم در مسیحیت آغاز و احیاء گردید و امروزه دارای سریعترین سیر تصاعدی رشد در میان کلیساهاست، نهضت پنطیکاستی است. بررسی تاریخچه و سیر تطور این حرکت که خود را ادامه و تجدید حیات ریزش عظیم روح القدس بر کلیسا در دوران رسولان (اعمال باب ۲) می داند خود مبحثی بسیار مفصل است که در حوصله نوشته ای اینترنتی نیست.

از آنجاییکه هر حرکتی با تمام کش و قوسهای خود در مسیر تاریخ کلیسا دارای نقاط قوت و ضعف می باشد باید این نهضت پنطیکاستی را نیز از این مقوله مستثنی ندانست و به دقت به الهیات و حتی عملکرد عینی آن پرداخت و نقاط قوت و ضعف آن را برشمرد. وقتی به این جنبش اشاره می کنیم بسیار دشوار است که امروزه آن را تحت لوای یک حرکت واحد و همگنی تعریف کنیم که در همه تاریخ صد و اندی ساله آن (حداقل اگر تنها به این موج جدید که از قرن بیستم شعله ور شده است بپردازیم) در همه جا به یک شکل ظهور کرده و اعمال شود. لذا باید دامنه تعریف خود را کمی مشخص تر بیان کنیم. این جنبش و یا نهضت درون کلیسایی که با آیات ونشانه های فوق طبیعی و خارق العاده خود را ابراز می کند ریشه های اعتقادی خود را در درون سطور عهد جدید و تجربه ایمانداران اولیه می یابد و حتی الهیات و اخلاقیاتی نیز بر این پایه تعریف می نماید. در ضمن باید این نکته را اضافه کرد که منظور از پنطیکاستی چیست ؟ آیا منظور همان حرکتی است که از یک آموزشگاه کتاب مقدس در توپکای ایالت کانزاس شروع شد و بعدها در رویدادهای کریزماتیک ایمانداران خیابان آزوسا در لس آنجلس عمومیت یافت؟ یا منظورمان کلیسای پروتستان پنطیکاستی بعنوان یک فرقه کلیسایی است که برجسته ترین معرف این فرقه کلیساهای جماعت ربانی در تمام جهان است؟ یا منظورمان کلیساها و جنبش کریزماتیک در میان سایر کلیساهای پروتستان از جمله کلیسای اسقفی و نیز کلیسای تعمیدی(بابتیست) هاست؟ باید توجه داشت که حتی در میان فرقه کلیسایی پنطیکاستی نیز تعاریف و رویکردهای الهیاتی متفاوت وجود دارد بطوریکه عده ای خود را پیرو نظریه کلاسیک و یا سنتی پنطیکاستی می دانند با تمام تعاریف الهیاتی خاص خود و تاکیدات بر تکلم به زبانهای روح القدس به عنوان اولین نشانه پری از روح القدس حال آنکه عده ای دیگر به عنوان موج سوم بطور گسترده تر در میان همه فرقه ها حتی در میان سایر شاخه های مسیحیت غیر پروتستان از جمله ارتدکس و کاتولیک نیز دیده می شوند که لزوما تکلم به زبانهای روح را بعنوان تنها و اولین نشانه پری روح القدس نمی دانند و ظهور سایر عطایای روحانی را نیز از جمله نبوت، عطای شفا ، اخراج ارواح و حتی پرستش تحت الهام روح و بسیاری از زمینه های دیگری را که عمل پوینده و فوق طبیعی و قدرتمند روح را بتوان در آن دید را نیز از نشانه های پری از روح القدس می دانند. این گروه بر خلاف گروه اول پری از روح را به عنوان عطیه ای ثانویه جدا از توبه نمی بینند و ‏آن را در همان فرایند توبه و ایمان لازمه و همراه با ایماندار می شمارند. در هر صورت در این مقاله نمی توان حتی به ذکر تیتروار این پدیده و تفاوتها و شباهتها و تاریخچه و نکات الهیاتی در میان این نهضت پرداخت اما نکته ای که بسیار حائز اهمیت است این است که ظهورات عمل پوینده و فراگیر و گاها خارق العاده روح را می توان در میان پیروان همه شاخه های مسیحیت دید. البته باید این نکته را حتما اشاره کرد که حتی عده ای از ایمانداران و حتی واعظین که خود متعلق به چنین نهضتی بوده اند راه به افراط ها و تفریط ها سپرده اند و حتی برخی از آنها بدعتهایی خطرناک را در قرن بیستم به راه انداخته اند( بعنوان مثال ویلیام برانهام در قرن بیستم باعث زنده شده دوباره بدعت مودالیستی که در قرون اولیه کلیسا محکوم شده بود گردید و از حوزه راست دینی مسیحی خارج شد و بسیاری را نیز گمراه نمود و کلیسایی با تعالیمی کاملا مردود در خصوص تثلیث، گناه ‏آدم و حوا و وقایع زمانهای آخر و حتی تعمید را پایه گذاشت که متاسفانه در ایران نیز افرادی که دنباله رو عقاید بدعتی این فرقه غیر راست دینی هستند خود را بعنوان کلیسای ایران معرفی می کنند)

شایسته است که ایمانداران کلیساهای پنطیکاستی با دیدی بازتر و با نگرشی که خالی از رویکردی برتری جویانه است به ایمان مسیحی و خصوصا ایمانداران پر شور سایر فرقه های مسیحی بالاخص کلیساهای سنتی از جمله کاتولیک و ارتدکس بنگرند و ظهورات کریزماتیک ایمان مسیحی را تنها مختص به خویش نبینند و حتی برخورداری از آن را نشانه فضیلت و بالاتر بودن ایمان مسیحی خویش نبینند.
در ضمن کلیساها و مسیحیانی که خود از چنین تعلیم کریزماتیکی در الهیات و عملکرد(پراکسیس) کلیسایی خود برخوردار نیستند نیز تنها به واسطه باید و نباید ها و استانداردهای فرقه ای خود سایر پدیده ها را مردود و نادرست نپندارند و دست به قضاوتهای عجولانه در مورد مسیحیانی که از چنین تجربه ای برخوردارند نزنند و آنان را به سخره نگیرند خویشتن را در رابطه با پذیرش تجاربی که در سیطره راست دینی مسیحی(ارتدکسی) تحقق می یابد گشوده و انعطاف پذیر ببینند زیرا هیچ بعید نیست که چنین تجارب کریزماتیکی روزی در زندگی روحانی آنها تحقق یابد همانگونه که در این فیلم زیر در رابطه با ایمانداران کاتولیک بعنوان حرکتی موجه و کاملا تایید شده از سوی واتیکان روی داده است. حتما این فیلم کوتاه تاریخی را تا به آخر ببینید.

محبت پدر، فیض پسر و مشارکت روح القدس با همه عاشقان مسیح باد.
کیوان

نهضت کریزماتیک در میان ایمانداران کاتولیک

2010-01-05T14:48:00.008Z

همه چیز از یک آخور آغاز شد

2009-12-15T10:50:00.006Z

در شگفت انگیز ترین لحظه در تاریخ که همچون هیچ لحظه ای دیگر نیست آن اتفاق بزرگ روی داد. خدا انسان شد. الوهیت از راه رسید. آسمان خود را گشود و عزیزترین خود را در رحم مطهر انسانی جای داد.

قادر مطلق در لحظه ای غریب جسم و خون گردید. اویی که از تمامی کهکشانها بزرگتر است تبدیل به جنینی کوچک گردید. اویی که جهانی را با تنها کلامی می پروراند خود برای ماندن متکی به نگهداری و عشق باکره ای مطهر به نام مریم گردید.

خدا نزدیک آمد. او آمد اما نه چون صاعقه ای از نور و یا چون فاتحی نزدیک ناشدنی بلکه بعنوان کسی که اولین گریه اش را باکره ای روستایی و نجاری خواب آلود به گوش شنیدند. مریم و یوسف خانواده ای سلطنتی نبودند با این حال خدا پسرش، گنج عظیمش را به این زوج رعیت سپرد.

همه چیز در این آخور محقر آغاز شد. در لحظه ای شگفت انگیز در تاریخ. او به هر چیزی شباهت داشت جز اینکه پادشاه آسمان و زمین باشد. چهره سرخ تازه متولد شده اش، گریه اش نجوای نوزادی بود که مراقبت و توجه را برای زنده ماندن می جوید و آسیب پذیری محض او...

باقی در میان فانیان، پادشاهی در میان رعیتان، خدا در میان انسانها. کودکی که جهانی را از پیش نظر گذرانیده بود حال به آن قدم می نهاد. آیا ارکان خلقت تاب تحمل پسر حضرت اعلی را خواهد داشت ؟ قنداقه ای که او را در بر می توانست گرفت تنها ردای ابدیت بود و با این حال او آخوری محقر را برگزید و تالار سلطنتی آسمانی را رها نمود. فرشتگان و کروبیان ستایشگر جای خویش را برای تحیت او به آدمیانی مهربان و شبانانی متحیر داده بودند.

نه شکوهی نه جلالی، نه تخت و تاج و کلاهی و نه موسیقی و جشنی جز صدای حیوانات و بوی عرق و گرمای بدن و تنفس حیوانات و مریمی آزرده ولی دل پر از شادی و یوسفی نگران اما آرام و مطمئن به آسمان.

همه چیز در این آخور محقر آغاز شد.

تولد کلمه و راز تجسم خدا بر همه فرشیان مبارک باد

با الهام از نوشته ای از مکس لوکادو

کیوان

کودکان و هجوم آسمان

2009-10-22T12:42:00.003+01:00

مدتهاست که ننوشته ام، برای آنکه بنویسی باید بنوشی از مجرای لایزال رحمتش و از خنکای حضورش سرشار شوی و بگذاری که امواج تنفس مسیح بر گونه روحت عبور کند و در این میان چنان در این سلوک شخصی خود فرو می روی که دیگر نمی خواهی حرف بزنی و هرچه بیشتر سرشار می شوی بیشتر خود را به لب فرو بستن می سپاری.

چقدر جالب است که هر چه کودکتر شوی بیشتر از پادشاهی آسمان بهره خواهی برد. ناب می شوی، کودک می شوی، آسیب پذیر میشوی و تازه آنجاست که خدا تو را در آغوش می گیرد و حتی حلقه عزیزترین نزدیکانش هم نمی توانند توجه خداوند زنده ما را از تو بربایند( انجیل متی ۱۸ آیات ۱ تا ۴ و نیز در اناجیل دیگر) درست مانند شاگردان مسیح که کودکان را از آمدن به نزد مسیح منع کردند و عیسی شاگردان را توبیخ نمود.

از زبان یکی از روحانیون آکادمیک که سالها را در تدریس علم الهی گذرانده بود شنیدم که گاهی اوقات توبیخ احساسات توسط عقلانیت ما جلوی برکات را می گیرد.می بایست که احساسات خود را مهار کرده و جلوی لجام گسیختگی آتش احساسات خویش را بگیریم اما نه به این قیمت که منافذ روح خویش را به روی گشودگی به سمت ماورای پندار و حیطه عقلانیت مسدود کنیم.

آگوستین، لوتر، جان وسلی و کارل بارت که بزرگان علم کلام و الهیات مسیحی اند خود هرکدام بزرگترین گنجینه های معرفت را در ملاقات های احساسی خویش با خداوند و یا کلامش دریافت کرده و خود متحول گشته اند. جالب است که کارل بارت که خود نابغه الهیات قرن بیستم لقب می گیرد زمانی که شبانی کلیسای کوچکی را در دهکده ای در سوییس بر عهده داشت و هر هفته می باید موعظه ای برای ایمانداران دهاتی و نه چندان با سواد روستا تهیه کند با این حقیقت زنده در مطالعه کلام خدا روبرو شد و تجربه دینی عمیقی را تجربه نمود. کودکی روحانی هیچ مرزی نمی شناسد و می تواند به شرط گشودگی ما در هر دلی چه عالم و چه نادان نفوذ کند.

تاریخ کلیسای مسیح پر است از داستانها و وقایع واقعی و حیرت انگیز ملاقات آسمان با کودکان، ساده دلان، کوچکان و افرادی که هیچ کس جایگاه بارزی برایشان در نظر ندارد. خدا بارها و بارها به چشمان بی ایمان بشر خصوصا بشر دوران مدرن از زبان روستاییان و کودکان سخن گفته است و جالب است که در همین قرن ما نیز در اروپا در میان حیرت و ناباوری و انکار وایراد بسیاری از ناباوران بر بسیاری از کودکان و ناچیزان و ساده دلان ظاهر گشته است که یکی از جالب ترین و واقعی ترین و تاریخی ترین این رویدادها در منطقه فاطیما در پرتغال در قرن بیستم اتفاق افتاد زمانی که فرشته ای با سه کودک چوپان روستایی شروع به ملاقات نمود که نهایتا به ملاقاتهای چندین باره و شگفت انگیز این کودکان در طی سال با مریم مقدس مادر خداوند ما عیسی مسیح انجامید که بارها و بارها در همان زمان توسط بسیاری صحت آن بررسی گشت و توسط هزاران نفر این ملاقاتها دیده و تایید شد. هر چند متاسفانه بسیاری سعی کردند این واقعه تاریخی را به شعائر دینی مکتب خودشان نسبت دهند و اعتبار آن را به حساب دین خود بگذارند اما این پدیده صد در صد مسیحی که مرتبط با تجارب عرفانی و دینی مکتب کاتولیک می باشد هیچ راهی را برای چنین قاپیدنی باز نگذاشته است.

با خواندن این رویداد واقعی بسیار تحت تاثیر قرار گرفتم و شما را نیز تشویق می کنم که بیاییم دامنه پذیرش های خویش را کمی وسعت بخشیم و تجارب ایمانی خواهران و برادران مسیحی خویش را حتی اگر با سنت کلیسایی ما در وفاق کامل نباشد پذیرا باشیم و حرمت گذاریم و با آن شادی کنیم و برکات سماوی آن را نصیب خویش سازیم و جلال مسیح را در آن ببینیم و محتوای کتاب مقدسی آن را ارج نهیم.

ایمان را همه چیز ممکن است...

برای خواندن و دیدن مطلب و دیدن فیلمهای جالب در رابطه با ظهور مریم مقدس در منطقه فاطیما به لینک زیر مراجعه کنید.

http://www.khanehema.com/index.php/taamolrohani/tajarobe-rohani/264-banooye-asman.html

خداوند ما بیا

کیوان

واعظانی که مردم به آنها گوش می سپارند

2009-09-04T12:42:00.006+01:00

فکر می کنم علاوه بر شاخص های روحانی زندگی فرد و سلامت رابطه اش با خدا و با مردم و نیز تجارب روحانی که این حق را به شخص می دهد تا کلام را موعظه کند؛ داشتن دانش کلام خدا و مهارت در سخنوری نیزاز جمله مهمترین شاخصهای تعلیم و موعظه و سایر خدمات شبانی در کلیساست و اگر غیر از این باشد با کلیسایی ناقص که به جای حقیقت در آن آمال و آرزوهای افراد موعظه می شود و نه آنچه خدا گفته و وعده داده است مواجه خواهیم بود. خدا را شکر که هر روز ببیشتر شاهد این هستیم که کلیسای مسیح بیش از پیش خود را با این حقایق سازگار می نماید و خاصه کلیسای نوپای ایرانی که هر روز بیش از پیش در حال تکامل است چون همه ما در حال یادگیری و تبدیل هستیم.

جایی خواندم که : وقتی واعظی فریاد می زند مردم تنها صدایش را می شنوند اما زمانیکه آرام سخن می گوید مردم به حرفهایش گوش می دهند.

با تولید هیجان و مطالبه همان هیجان از شنوندگانمان نمی توانیم در آنها حیات و زندگی تولید کنیم. زندگی هیچ کس با ابراز احساسات شدید و حتی گاهی تمارض به شاد بودن عوض نمی شود بلکه تنها حقیقت است که آدمها را دگرگون و آزاد می کند و این حقیقت گاهی در ناخوشایندترین حالات و احساسات آدمی مانند گریه، سکوت، بهت می تواند بروز کند. شادی درونی نشانه اش همواره ابراز هیجانات بدنی و ظاهری نیست و به نظر خود من گاهی اوقات مانند بهتی عمیق که آدمی را به ژرفای خود فرو می برد و یا در غالب اشک ناشی از شکر گذاری نمایان می شود پا به عرصه وجود می گذارد و گاهی نیز در شکل تلخ ترین توبه ها نمایان می گردد. البته زمانی نیز برای رقص و پایکوبی است اما نه گریستن و نه این رقص نشان پری و شادی و دگرگونی است بلکه تنها پدیده هایی هستند که در هر کس به گونه ای بروز می کند. نکته آن است که نباید از اشخاص بخواهیم که آنگونه ای که زبان بیان احساسات ماست خود را ابراز کنند بلکه باید افراد را در بیان خویشتن آزاد گذاشت که حداقل در این خصوصی ترین محفل که همان حضور خداست خود باشند و نه کس دیگر.

یادمان باشد که عیسی خداوند نیز با اینکه می دانست لحظاتی دیگر یکی از بزرگترین معجزات را به انجام خواهد رسانید و ایلعاذر را زنده خواهد ساخت با شنیدن مرگ او شروع به بالا پایین پریدن و بشکن زدن نکرد بلکه همانگونه که درکوتاه ترین آیه کتاب مقدس در انجیل یوحنا باب یازدهم و آیه سی و پنجم ذکر شده است: عیسی بگریست.

نه خنده همیشه حکایت از دل سرشار و سلامت دل دارد و نه گریه همواره نشان پریشانی و افسردگی است.

الهی ما را به شباهت خویش در آر آنگونه ای که تو ما را آفریده ای و بگذار که خود باشیم عریان و بی هیچ سایه در حضور روح تبدیل کننده تو خالی از گناه تمارض به سرخوشی و فارغ از اندوه دنیا که موت است بلکه پر سرخوشی شبیه شدن به پسر مقدست خداوند ما عیسا مسیح.

خداوند ما بیا

کیوان

پاسخ دعا برای چه؟

2009-09-03T13:42:00.005+01:00

گاهی اوقات با نگرفتن پاسخ دعاها و استغاثه های خود به عدالت و نیکویی خدا شک می کنیم و یا حتی بدتر، هرازگاهی شاید پنهانی در عمق عمقها اصلا به بودنش شک کنیم و با دل متمایل به گریز خود که این نیز از خصوصیت آدمی است بگوییم : «آخر چرا من خود را اسیر این مسخره بازیها کرده ام آخر اگر خدایی بود و یا اگر این خدا گوشش به دعای بندگانش بدهکار بود که این همه بدبختی و فلاکت و بی عدالتی و مرض و دربدری مردم را به ستوه نمی آورد و این همه درد در جهان نبود. حالا مثلا من که به خدا ایمان دارم و تازه مسیحی نیز هستم چه گلی به سر خود زدم که فلان کسی که هیچ ایمانی ندارد نزده باشد. تازه زندگی او بهتر از من است...»

من فکر می کنم این لیست بهانه ها و توجیحات ظاهرا صحیح می تواند تا به بی نهایت ادامه یابد و جالب اینکه هیچ کس از لحظاتی که چنین افکاری در مواجهه با شکستهای زندگی و یا دعاهای جواب نیافته به او هجوم می آورند در امان نیست حتی انبیا خدا نیز چنین لحظاتی را تجربه کرده اند و از این روست که مزامیر و مراثی و بخشهای بسیار دیگری در کلام پر است از زبان اعتراض و حتی غرغر و شکایت که شخص در مواجهه با خدای خویش ابراز می کند.

اما در کنار تمامی دلایل الهیاتی و شبانی و تجربی که در طول تاریخ مردان ایمان چه انبیا و نویسندگان کلام و چه شبانان و کشیشان عزیز کلیسا ارائه کرده اند که بسیار هم عالی و تشویق کننده است جمله ای شنیدم که بسیار عمیق بود شاید کمی اگر در چنین شیش و بشی گیر کرده ایم آراممان کند:

هزاران نفر به دعای باران نشسته اند غافل از آنکه خداوند با کودکی است که چکمه هایش سوراخ است.

شاید برخی اوقات فقط گاهی اوقات مصداق ما نیز مصداق همین عبارت بالا باشد.

خداوند ما بیا

کیوان

سقط جنین

2009-09-02T11:20:00.005+01:00

چندی قبل از یکی از متالهین مسیحی در نکوهش سقط جنین مطلبی خواندم که علاوه بر اینکه مسیر استدلال این متفکربرایم جالب بود، تصویری که ارائه نمود نیز به نظرم قابل تامل آمد و شایسته دیدم که آن را با خوانندگان در میان بگذارم البته من سر آن ندارم که در این مجال مختصر به بررسی همه ابعاد این پدیده بپردازم بلکه فقط خواستم تنها تصویری ارائه کرده باشم:

او چنین استدلال می کرد که وقتی با مسئله ای مربوط به حیات انسانی مواجه هستیم شرط احتیاط حکم می کند که بسیار محافظه کارانه برخورد کنیم. مثلا اگر کسی به‌هنگام رانندگی چیزی در میانه راه منزلش ببیند که می‌تواند یا شبیه کیسه زباله باشد یا نوزادی که لابلای قنداقی پیچیده شده، قطعا لختی ترمز می زند و حتی ممکن است از ماشین پیاده شود و از نزدیک بر آن بنگرد. یک مسیحی باوجدان نیز چنین رفتاری را با جنین خواهد داشت و آن را به حق یک انسان می بیند، زیرا احتمال بسیاری هست که خدا جنین را شخصی بینگارد که (دست‌کم بالقوه) قادر است با خدا مشارکت داشته باشد، مشارکتی که برای آن خلق شده است.

شخصا برایم خیلی ساده لوحانه است که جنین انسان را تنها توده ای از سلولها که همانند غده درون بطن یک مادر وجود دارد بینگارم. حال آنکه می دانیم پس از چند هفته این توده بی شکل درست به شباهت ما در خواهد آمد. هرچند آیات کتاب مقدسی بسیاری وجود دارد که بر کرامت انسانی و ارزش جنینی که در بدن مادر است تاکید می کند از جمله مزمور ۱۳۹ آیات ۱۳ تا ۱۵ و یا لوقا باب اول آیات ۴۱ تا ۴۴ و همچنین عبرانیان باب ۷ آیات ۹ تا ۱۰ که همگی اینها در کنار سایر آیات و در کنار الهیات و فحوای کامل کلام خدا این برداشت را به دست می دهد که جنین را فرزندی بالقوه بدانیم که به همان اندازه حق حیات و زندگی و بالندگی دارد که کودکی خردسال و یا جوانی پر شور و یا شخصی میانسال و کهنسال از آن برخوردارند و نیز موضع کلیسای مسیح نیز در کل از بدو پیدایش کلیسا همین بوده است.

فکر می کنم اگر هم جانب حقوق بشر و روشنفکر بودن و دموکراسی خواهی و این حرفهای مد شده امروزی را بگیریم باز عقل و شعور حکم می کند که این جنین را به عنوان موجودی ضعیف که خود قابلیت دفاع از خود را ندارد بپنداریم و برای حق حیاتش بایستیم زیرا که حذف هر موجود ضعیف و ناتوان خود از ابعاد روشن نقض حقوق بشر و نقض حقوق زندگان (حیوانات و گیاهان و محیط زیست) بر این کره خاکی است. اگر نگران انقراض برخی از گونه های سوسکهای زیرزمینی جنگلهای آمازون هستیم فکر نمی کنم به سادگی سقط جنین برایمان تجویز هر درد اجتماعی ناشی از فسق و جور و فساد آدمی باشد.

به نظرم آنانی که در پی رفع مشکلات اجتماعی ناشی از تولد نوزادان ناخواسته و یا بدون پدر و مادر مشخص و یا بارداریهای ناخواسته مربوط به تجاوز و غیره هستند و یا مشکلات اقتصادی و زیست محیطی ناشی از رشد جمعیت سودای شب و روزشان است که البته به جا نیز هست. می باید پاسخ را در جای دیگر بیابند و نه در جابجا کردن ارکان روحانی و اخلاقی حیات بشر و حذف فیزیکی موجودی مظلوم که به شباهت ما آفریده شده است.

سخن کوتاه کنم شاید برای برخی سخن از سقط جنین و این حرفها درجایی که جان انسانها بی ارزش ترین کالاهاست و انسانهای بی گناه تنها برای ابراز نظر خویش متحمل شکنجه و زندان و تجاوز و سوزاندن می شوند مسخره به نظر آید. اما فکر می کنم که حق طلبی و انسان بودن هیچ ارجحیت کیفیتی را برای جوانی که در خیابان به گلوله بسته می شود و یا جنینی که روزی ممکن است از نوادر و نوابغ روزگار شود و یا برعکس از اراذل و اوباش، قائل نیست. انسان بودن را باید با قدمهای کوچک اما در نور آموخت، آنگونه که تعریف حقیقی انسانیت حکم می کند که البته معیار چنین تعریفی نه فلسفه های گذرای متفکرین امروزی بشر بلکه خدایی که خود آنچه پدید آورده است را معرف است که به تمامی معنا در کلام مقدسش و نیز در راز با شکوه تجسم خدا مکشوف گردید. همین دیدگاههای عمیق انسانی الهی است که از ما و جامعه ما محصولی می سازد که عاقبت هیچ بی عدالتی ، شر و تبعیض را در حق هیچ کس نپذیرد و تاب نیاورد چه می خواهد این بی عدالتی و ظلم در حق جنینی باشد که هرگز متولد نشود و یا در حق ملتی که در سرزمینشان مزد گورکن از آزادی آدمی افزون است( به قول احمد شاملوی جاویدان).

یادمان باشد که بعنوان مسیحی پیرو منجی هستیم که نور و عدالت است و در او هیچ تاریکی جا ندارد. باشد که خدا ما را عارف و سالک معرفت خویش سازد که یکپارچه است و در آن نور و ظلمت به هم نمی آمیزند.

ماراناتا- خداوند ما بیا

کیوان

شرارت ذاتی

2009-09-01T13:38:00.006+01:00

مدتی است که کمتر نوشته ام و حوصله خود و همه را از این فقر عجیب که دامنگیر این خلوتگاه من شده است سر برده ام . اما خدا که در سخاوت و رحمت و فیض بیکران است و مرحمتهای عاشقانه روح قدوسش دائما در دلهای ما کار می کند و هر نوع لکه و درد و سکون را به تازگی و شفافیت و نور مبدل می سازد باز هم عطا کرد تا کلامی از او در میان بگذارم.

امروز از برادری ایمیل تشویق آمیزی گرفتم که جملاتی از متفکر و نویسنده فقید معاصر سی اس لوییس بود که باعث برکتم شد و سر فصلی تا بر آن تامل کنم و کمی بر حول و حوش آن چیزی بنویسم. قسمتی از این مطلب که به دلم نشست چنین می گفت: ” تا زمانیکه سعی می کنیم در درون خود قلمرویی را حفظ کنیم که متعلق به خودمان باشد و نه به خدا در واقع سعی می کنیم که قلمرویی را به موت اختصاص دهیم“.

مای بی او چیستیم جز خود پرستی و این خصیصه تمامی آدمیان است زیرا که همه ما در معصیت ذاتی گرفتار و اسیریم و تنها به معجزه روح القدس و تولد تازه در مسیح است که از این شرارت ذاتی خویش خلاصی می یابیم اما تا به موت با آن دست به گریبان خواهیم ماند و این تمامی قصه سلوک و تقدس مسیحی است.

اینکه ما گناهگاریم نه برای این است که گناه می کنیم بلکه ما چون گناهکاریم گناه می کنیم و از این روست که هر حوزه ای از درون ما که به ما و حتی اگر به همه هستی بدون خدا تعلق داشته باشد جز موت از آن زاییده نمی شود. این شرارت درونی فریادی در درون ما تولید می کند که می خواهیم آزاد باشیم، می خواهیم از این نا آرامی ذاتی خلاص شویم و از این رو در برون خود به جستجوی آن میپردازیم حال آنکه برون ما نیز جز مجموعه ای بزرگتر اما اساسا اسیر مثل ما چیزی نمی یابیم و تا پسر ما را از درون آزاد نکند اسیر خواهیم ماند. شاید از این روست که انسان دست به ساختن مذاهب و ایدئولوژی های تازه می زند تا که این التهاب درونی را مهار کند و این کاری است که آدمیان از روزی که بر پهنه هستی قدم گذاشته اند دائما تکرار کرده اند.

شخصی که خود را به مسیح می سپارد، در راز عمیق توبه این آزادی را برای اولین بار تجربه می کند اما سالک مسیح باید هر روز از این روزمرگی و نفس آزاد شود از این رو باید که هر روز قلب خود را امتحان کنیم و باید که هر روز توبه خویش و عهد خویش را با مسیح تازه کنیم و هر روز ببینیم که ‌در آزادی مسیح از اسارت گناه گام می زنیم و یا تنها فکر می کنیم که آزادیم اما باز اسیر شده ایم.

جانت اژدرهاست وی که مرده است
از غم بی آلتی افسرده است

آری اژدهای نفس چیزی نیست که یکبار که از اریکه قدرت در درون ما به پایین کشیده شد ما را برای همیشه ترک کند بلکه این انسانیت و دل بیمار تا به روزی که در مسیح و در آرامش ابدی او قرار نگیریم و به کمال نرسیم با ما پنجه در پنجه می ساید و گاه ما را به زیر می کشد.

شرارت باطنی ما آنقدر نرم و آرام بر روح و وجود ما مستولی می شود که حتی ممکن است سالها با اینکه به مسیح ایمان آورده ایم در اسارت زندگی کنیم بی آنکه حتی بدانیم که اسیر خود و نفس و تاریکی شده ایم از این روست که هر روز باید دماسنج روحانی خود را چک کنیم و خویشتن را با آن انسان کامل و بره ذبح شده عیسی مسیح بسنجیم. معیاری که در آن هیچ تغییری نیست و تا ابد همان است.چه دردناک است که گاهی مسیح را تنها خدای متعال می بینیم بی آنکه انسانیت پر ارزش او را مد نظر قرار دهیم همویی که بعنوان نماینده بشریت و آدم ثانی اطاعت را به کمال رسانید و آنچه آدم در آن قصور ورزیده بود را با فروتنی و زندگی مقدسش در نزد پدر جبران نمود و برای ما آدمیان منشا و مقتدا و سرمشق کامل تقوا و اطاعت شد.

در آخر اینکه روی سخنم با تو پروردگار و منبع راز و نیازم مسیح است که:

ای خدای من و ای انسان و ولی زنده من عیسی مسیح عادل ما را هر روز از اقیانوس معرفت خویش سیراب کن و خطاهای ما را ببخش و دل ما را به عشق خودت مشتعل کن.
ای منجی و نجات من، تو ما را به شباهت خویش آفریدی پس ما را از درون آزاد بساز و قلب سرکش ما را در اطاعت پدر آسمانی مطیع گردان چنانکه تو تا به موت صلیب مطیع شدی.

ای روح القدس عزیز تمامیت ما را از آن خود بساز و بگذار که لذت از تو پر شدن در را به روی هر چه غیر توست ببندد و ما را در مشارکت و امنیت قلب پدر آرام سازد.

ماراناتا- خداوند ما بیا

کیوان

A glance at Prosperity Gospel

2009-08-04T12:36:00.027+01:00

خدایا بر ما رحم کن اگر انجیل حقیقت و رنج را ندیده گرفتیم و کالای مسموم ثروت، تندرستی و کامیابی را به جای انجیل آمرزش گناهان و قدوسیت موعظه کردیم.

پدر آسمانی ببخش اگر دنده های تکیده پسر تو را بر صلیب نردبان ترقی و جاه و جلال خویش دیدیم و چیزی جز شبیه شدن به پسر مصلوب و قیام کرده تو را در دل آرزو کردیم.

مسیحا عطا کن که نام تو برای ما نام و نان نیاورد بلکه کلام تو نان ما و نام تو نام ما گردد و دعای ما پادشاهی تو بیاید شود.

ای پسر خدا بر بی ایمانی ما ببخش اگر از تو چون گدایان طلب معجزه نان و ماهی کردیم و پای صلیب تنهایت می گذاریم و منفعت خویش را می جوییم.

خداوند عیسی سرور ما، عطاکن تا در صلیب تو معنا شویم و زیبا شویم و ساده شویم واز اسارت تن و طنازی و تزیین و جلب توجه انسانیت ظاهری آزاد گردیم. ببخش تا عارف شویم به محبت تو که فوق معرفت و عرفان است و در رنجهای تو شبیه شویم تا به قیامت از مردگان بی فسادی را بپوشیم ودر جلال روی پدر باطن ما بدرخشد.

ای پسر خدا عطا نما که موعظه توبه و آمرزش گناهان را بخاطر خوش آمدن این و آن سر نبریم وحقیقت رستگاری تنها توسط مسیح را برای خوشامد این و آن به وعده شفا و ثروت نیالاییم تا به این بهانه خریدار تو شوند.

ای روح القدس ما را در وسوسه نام و نان پیروزی ببخش و آفت موعظه ثروت و کامیابی را از کلیساهای ما دور کن و قلب ما را با ثروت و سلامتی اطاعت از انجیل لبریز کن و از شریر رهایی ده و بیماری عافیت طلبی ما را به خون مسیح شفا ببخش.

و در آخر:

یارب دل پاک و جان آگاهم ده

آه شب و گریه سحرگاهم ده

در راه خود اول زخودم بیخود کن

بیخود چو شدم زخود، به خود راهم ده

ماراناتا- خداوندما بیا

کیوان

زخمهای دوست داشتنی

2009-07-17T16:24:00.004+01:00

زخمهای دوست داشتنی

دیروز در ایمیلهای روزانه متن زیر بدستم رسید وقتی خواندم بسیار تحت تاثیر قرار گرفتم و برای من وجد و شعفی روحانی به همراه داشت که باعث شد روزم را در تامل برعشق مرموز و عجیب خدا بگذرانم. شایسته دیدم متن را ترجمه کنم و البته بر آن چاشنی یافته های قلبی و برداشت خودم را نیز افزودم آنگونه ای که خود آن را درک نموده بودم. باشد که این داستان لختی ما را در عمیق شدن در اعماق فیض خدا یاری کند.

سالها پیش دریکی از روزهای داغ تابستان جنوب، پسرکی تصمیم گرفت برای شنا تنی به دریاچه کوچکی که در پشت خانه شان بود بزند. در حالیکه به سرعت کفشها، جورابها و لباسش را در آورد به درون آب خنک شیرجه رفت غافل از اینکه در حالیکه به سوی وسط دریاچه شنا می کرد، سوسماری سهمگین بسوی کناره دریاچه در حال حرکت بود.

پدرش در حالیکه در حیات مشغول کار بود ناگهان آن دو را دید که بسوی یکدیگر در حال حرکت بودند و هر لحظه بیشتر به یکدیگر نزدیک می شدند. پدر در سراسیمگی محض بسوی دریاچه دوید و تا آنجا که می توانست فریاد زد تا پسرک را از خطر مطلع کند.
پسرک فریاد پدر را شنید و متوجه خطر شد و در گردشی کامل رو به سوی پدر شروع کرد به شنا کردن اما دیگر دیر شده بود.درست زمانی که او به پدرش رسید، سوسمار نیز به او رسیده بود.

در حالیکه پدردر روی اسکله بازوهای پسرش را به چنگ گرفته بود و تقلا می کرد تا او را از آب بیرون بکشد، سوسمار نیز ناگهان پاهای پسرک را به دندان گرفت. نبردی جدی میان پدر از یک سو و سوسمار درنده از سوی دیگر برای از آن خود ساختن پسرک در جریان بود. هرچند سوسمار قوی تر بنظر می رسید اما پدرمصصم بود که فرزند را رها نکند.
در این میان کشاورزی که اتفاقی از آنجا می گذشت و فریاد پدر را شنیده بود بسوی آنها دوید و با اسلحه اش به سوی سوسمار شلیک کرد و سوسمار را از پای در آورد.

پس از سپری شدن هفته های طولانی در بیمارستان بالاخره بطرز فوق العاده ای پسرک زنده ماند، در حالیکه پاهایش بشدت توسط دندانهای ترسناک سوسمار دچار زخمهای دلخراش و عمیقی شده بود.
بر بازوهای پسرک نیز جای خراشی عمیق دیده می شد که در واقع جای ناخنهای پدرش بود که در گوشت او فرو رفته بود. این خراشها آنزمان که سراسیمه پدر تلاش می کرد تا پسری را که دوست می داشت از دهان سوسمار بیرون بکشد بر بازوان او نقش بسته بود.

زمانیکه پسرک دوران نقاهت را سپری می کرد خبرنگاری با او دیدار کرد و از او خواست تا جای زخمها و خراشهای این حادثه را به او نشان دهد. پسرک نیز پس از اینکه جای زخم را بر روی پایش به خبرنگار نشان داد با افتخار و غرور به خبرنگار چنین گفت:" حالا به جای خراشهای روی بازوهایم نگاه کن! این زخمها را هم به این دلیل دارم که پدرم نمی گذاشت از دست بروم."

من و تو نیز می توانیم خود را چون این پسر ببینیم. زیرا ما نیز جای زخمهایی را بر پیکر روح خویش داریم. شاید نه از یک سوسمار بلکه شاید از خاطره و یا گذشته دردناک خود. برخی از این زخمها بسیار زشت و چندش آورند و پشیمانی عمیقی را در ما بوجود می آورند اما برخی از این زخمها تنها به این دلیل آنجاست که خدا حاضر نشده بود که ما را در آن شرایطی که در آن بودیم، ترک کند.

کتاب مقدس می گوید که خدا دوستت دارد و تو فرزند او هستی. او می خواهد که از تو محافظت کند و به هر شکل ممکن نیازهایت را فراهم کند. اما بعضی اوقات بطرز نابخردانه‌ای خود را در موقعیتهای خطرناک گرفتار کرده‌ایم حتی بی آنکه بدانیم چه چیزی در پیش روست. دریاچه زندگی پر از مخاطرات است و گاهی فراموش می‌کنیم که دشمن آماده در کمین است که ما را بدرد و این همان لحظه ای است که نبرد دو طرفه آغاز می شود. حال اگر زخم محبت او را بر بازوی خود داریم باید بسیار شکرگذار باشیم. او در اوج کشمکشهای زندگی همیشه با تو بوده است و تو را ترک نکرده است و هرگز نیز ترک نخواهد کرد...

تو هرگز نمی دانی دیگری در چه شرایطی در زندگی خویش قرار داشته و شاید هرگز نفهمی که او از چه بحرانی در حال گذر است. اما فقط تو را به پدر آسمانیت سوگند درباره زخمهای دیگری قضاوت نکن چون نمی دانی که آن زخمهایی که به نظر تو چندش آور است از کجا و برای چه بوجود آمده است.

شاید زخمهایی که برای تو نفرت انگیز است برای صاحبش چهره پر جلال خداوند ما عیسی مسیح باشد.

خداوند ما بیا
کیوان

خدایا اینجا کجاست

2009-06-29T15:40:00.004+01:00

گوش جان سپردن بر این کلیپ کافیست که اشک را بر چشمانمان جاری کند و وجودمان را پر از روح شفاعت و شفقت برای مردم رنجدیده سرزمین کورش نماید. باشد که دستها به دعا واستغاثه به درگاه پدر آسمانی خود برده و دستان زورآور مسیح را در رهانیدن ایران بطلبیم و همدردی و تسلی روح القدس را بر همه رنجبران و تشنگان عدالت آرزو کنیم.

† فراخوان هفته دعا و شفاعت برای ملت ایران

2009-06-21T15:30:00.003+01:00

† فراخوان هفته دعا و شفاعت برای ملت ایران

آنچه در جریان انتخابات ریاست جمهوری در ایران گذشت و نتیجه دلسرد کننده آن و شائبه‌ی ناصحیح بودن و تقلب در این انتخابات كه از سوی دو نامزد اصلاح طلب ریاست جمهوری اعلام گردید، موجی از اعتراض و مطالبات مدنی و قانونی از سوی میلیونها ایرانی را در سراسر كشوردر بر داشت.

این رویداد به جز اقلیتی کاملا شناخته شده تمامی آحاد ملت شریف ایران را در داخل و خارج از ایران و از هر قوم و نژاد و مذهب متاثرو دردمند ساخته و به دادخواهی وا داشته است، بطوریکه در چند روز اخیر شاهد چنین حضور گسترده میلیونی مردم ایران در داخل و خارج از کشور در اعتراض به بی عدالتی و خشونت بوده ایم .

حضور معصومانه، آرام و نجیب ملت ایران در حق طلبی و قانون گرایی به شدید ترین و شنیع ترین وجهی به خاک و خون کشیده شد و مام وطن را تا به روز داوری عظیم حضرت اعلی، خداوند ما عیسی مسیح، داغدار وسوگوار نمود.
كمیته مسیحیان در مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران اعلام می دارد، ما ایرانیان مسیحی همگام، همدل و همدرد با ایران، سرکوب حقیقت و کشته شدن هموطنانمان را به سوگ نشسته و آرامش روح القدس را بر کشورمان ایران می طلبیم.

باشد که هفته ای را در دعا و شفاعت به حضور خدای پدر که پدر جمیع تسلیات است سپری کنیم وحضور روح خدا و دستان زور آور مسیح را در حمایت و رهانیدن ملت ایران بطلبیم و برای سرزمین کورش و استر و دانیال و سایر شهیدان کلیسا شفاعت کنیم.

مذهب انکار پیروزی خداست

2009-05-14T13:50:00.002+01:00

مذهب انکار پیروزی خداست

سورن کیرکه گارد فیلسوف مسیحی تشبیه زیبایی را در رابطه با انسان مذهبی بیان کرده است. او معتقد است که انسان مذهبی مانند سنگی است که آن را بر روی دریاچه پرتاب کنی به گونه ای که سنگ بر روی آب ساکن دریاچه برخورد کند و باز فاصله کوتاهی در هوا معلق شود و دوباره بر روی آب دریاچه سر بخورد و باز در هوا معلق شود و هر بار که با آب دریاچه تماس می یابد بیشتر در آن فرو می رود تا زمانیکه دیگر خبری از جهش موقتی سنگ در هوا نباشد و بطور کامل در درون آب فرو رود و به واسطه سنگینی اش به بستر دریاچه بخزد. در واقع فر رفتن آن در آب قطعی است و گرچه تاخیر می کند اما حتما سنگ پس از چند بار جست و خیز بر روی آب دریاچه در آن فرو خواهد رفت.

حکایت پطرس حواری نیز همین گونه بود در آن زمانیکه در شام آخر به سرور و خداوند خود گفت:"حتی اگر همه به سبب تو بلغزند، من هرگز نخواهم لغزید."( متی باب ۲۶ آیه ۳۳) و نیز باز پس از اینکه مسیح فرمود که او را سه بار پطرس انکار خواهد کرد در جواب با اطمینانی بیشتر پاسخ داد:"حتی اگر لازم باشد با تو بمیرم، انکارت نخواهم کرد."( آیه ۳۵). اما ادامه داستان را همه می دانیم که دقیقا همانی شد که خداوند پیشگویی کرده بود و پطرس نه تنها خداوند را سه بار انکار کرد بلکه نه تنها انکار کرد حتی زبان به لعن گشود (مرقس ۱۴:‏۸۱‏ و متی ۲۶:‏۷۴‏). اگر پطرس با چنان غیرتی به زیر فرو رفت پس بر سنگریزه های کوچکی چون ما نیز با تلاش انسانی برای بر روی آب شناور ماندن امری محال است. شاید در ابتدا همچون سنگی که بر روی آب دریاچه می لغزد ما نیز بر آب به جنب و جوش و پرش بپردازیم اما با تلاش انسانی و بدون یاری روح القدس هیچ نمی توانیم کرد و بهترین تلاشهای ما نیز محکوم به شکست و ناکامی است.

ما هرگز نمی توانیم بی آنکه نیروی محرکه دیگری به حرکتی ماندگار در جاده سلوک خویش در مسیح ادامه دهیم زیرا که طریق مسیح طریق مذهب و مجاهده و تقلای شخصی برای کسب حد نصاب نیست بلکه طریقی است که به فیض متکی است و بر پارسایی مسیح که پارساشمارنده ماست. ما باید خود را برای پرواز در مسیر نسیم روح القدس قرار دهیم ولی این خود به معنای راکد و خنثی بودن نیست. فیض وسیله برای توجیه جسمانی زیستن ما نیست بلکه این ماییم که باید بادگیرهای روح خود را در جهت وزش این نسیم الهی قرار دهیم. این ماییم که باید سازهای دل خود را کوک کرده و تمیز نگه داریم تا خدا این نوازنده بی همتا به دستان مسیح و با حضور روح القدس از ما و زندگی ما ترانه بسازد که گوش جهانیان را نوازش و قلب محتاجان را آرامی بخشد.طریق مسیح طریق اطاعت است و تسلیم اما نه با تقلاهای بی نتیجه انسانی که همه ما بسیاری از آن را در زندگی تجربه کرده ایم بلکه با هدایت روح و حضور قدرت توانمند ساز الهی و حقیقت این است که حقیقت در زمان است که ما را شکل می دهد و دل سنگی ما دلی نرم و گوشتین می سازد. پطرس حواری با بخشایش مسیح و ریزش روح خدا به شخصیتی تبدیل گشت که به گزارش کلام و تاریخ کلیسا سرپرستی و رهبری شاگردان مسیح را بر عهده گرفت و همویی که روزی مسیح را انکار کرد در روز پنطیکاست بعنوان نماینده مسیح، پیام نجات بخش انجیل را بر همگان موعظه نمود. در واقع تلاشهای انسانی و مذهبی ما چون ره به جایی نمی برد چیزی جز انکار پیروزی خدا بر صلیب نیست و از این روست که دنیا به مذهب به چشم کالایی از مد افتاده نگاه می کند و امروزه تنها جایش موزه تاریخ و فرهنگ است اما در رابطه و احیاء الهی، تغییر و تبدیل وجود دارد و این نیاز بشریت است از ابتدای تاریخ تا به امروز. خدا نیز خود از ابتدا مدلی جدای از این را به قوم اسراییل هدیه نکرد. آنچه آنها را نجات می بخشید رعایت دستورات تورات و آیین ها و شعائر دینی نبود بلکه خدا ابتدا آنها را از مصر نجات بخشید و بعد به نشانه برخورداری آنها از این نجات، شریعت را به آنها عطا کرد که ضامن ماندن آنها در عهد با خدا بود و نه هدف عهد خدا. رعایت دستورات مذهبی برای قوم یهود نبود که آنها را نجات می بخشید بلکه باز ایمان بود و شریعت تنها مفاد ماندن در این عهد نجات بخش خدا را منعکس می کرد.

خدا در صلیب مسیح عهدی تازه با بشریت به امضا رسانید برای همه اعصار و همه قرون و همه نوع بشر که لازمه ماندن در این عهد اطاعت و سرسپردگی و شاگردی مسیح است به قدرت روح القدس. ما با نیکوکاری در چشم خدا پارساشمرده نمی شویم و نمی توانیم او را راضی نگه داریم همانگونه که فرزندان عهد یعنی یهودیان نمی توانستند بلکه با نیک زندگی کردن در رابطه عهدی با خدا خواهیم ماند و این زندگی پارسامنشانه نشانگر این است که ما در واقع در این نجات زیست میکنیم. در حقیقت نشان فرزند خواندگی ما در زندگی پارسامنشانه ما باید دیده شود وگرنه مذهب چیزی نیست جز انکار پیروزی خدا.

کیوان

کندوکاوی در مسيحيت سری دوم

2009-04-02T15:35:00.004+01:00

در این سری جدی برنامه های کند و کاوی در مسیحیت به رابطه و نقش مسیحیت در مسائل اجتماعی و سیاسی پرداخته شده است و اینکه تا چه حد و اساسا آیا مسیحیان می توانند در مسائل سیاسی و اجتماعی روزگار خود دخیل باشند و نقش و رابطه کلیسا و حکومت چیست. ‏آیا دین و سیاست کاملا از هم جدا هستند؟ مسیحیت و مقوله فقر و نیز اینکه الهیات سلامتی و کامیابی و یا همان آیا آن چیزی است که عیسی می گوید؟ این برنامه تلاش کرده است تا بسیاری از سوالات دشوار و مقوله های بحث برانگیز حوزه دین و مسائل اجتماعی را مورد بررسی قرار دهد و با رویکردی آکادمیک و نیز با نگاهی عمیق تر بر کلام خدا به این مباحث بپردازد. چنانچه از این برنامه لذت بردید می توانید باقی قسمتهای این برنامه ده قسمتی را در لینک زیر مشاهده کنید.

http://www.sama.tv/tv/index.php?option=com_content&view=article&id=86&Itemid=88

کندوکاوی در مسيحيت سری اول

2009-04-02T14:31:00.007+01:00

در اين سری نه قسمتی برنامه های کندوکاوی در مسیحیت به آموزه الوهيت مسيحی و چگونگی شکل گيری و رواج پرستش مسيح در کليساي اوليه و ریشه های پرستش مسیحی پرداخته شده است.در ضمن در این برنامه ها به انتقادات و ایراداتی که در رابطه با مبحث الوهیت مسیح از سوی برخی ابراز گشته با رویکردی آکادمیک پاسخ داده شده است. برای دیدن ساير قسمتهای اين تعاليم نه قسمتی به لينک زير مراجعه کنيد.

http://www.sama.tv/tv/index.php?option=com_content&view=article&id=50&Itemid=72

نوروز اشارتی به فراسو

2009-03-25T11:52:00.006Z

نوروز اشارتی به فراسو

سال جدید ایرانی نیز از راه رسید. سبزی و شادابی و عطر منتشر در هوا آدمی را به فراسوی این همه زیبایی خیره می کند. زیرا آنانکه اهل دل باشند را اشارتی کافی است.آخر چطور میشود این همه رنگ و تنوع و طرح را در پیرامون خویش دید وبه نیکویی خدا پی نبرد و یا اصلا او را منکر شد و همه این نظم را زاییده تصادف و بی هدف دانست.

کلام خدا نیز از آن مسیح گشتن ما را در استعاره تولد و تازگی توصیف کرده است"پس اگر کسی در مسیح باشد خلقت تازه ای است. اینک همه چیز تازه شده است."گویی آمدن بهار که تازگی و نوزایی است بهترین تصویر زندگی دوباره ای است که خدا از راه مسیح به آدمیان می نمایاند. پیش از این تولد و پوست اندازی در گناه و مرگ زاده شده ایم (باب ۳ رساله پولس به رومیان) و بواسطه انسانیت کهنه و امیال گناه آلود خویش نه تنها بندگان خدا نبودیم چه برسد به فرزند خواندگان، بلکه شوکه کننده است که بر طبق کلام خدا "فرزندان غضب" لقب گرفته بودیم(افسسیان ۱: ۲- ۳). اما خدا در مسیح بر طبق رحمت بی کران و بی قید و شرط خویش در ما دمید و زندگی و حیاتی دوباره داد درست به سان نسیم بهاری که بر چهره یخ زده خاک سرد زمستان، سبزی و طراوت زندگی و بهار را می دمد.

با این وجود و با اینهمه زیبایی که در اطراف خود می بینیم حقیقتی دردناک نهفته است و آن اینکه این خلقت زیبا و این جهان با عظمت در حال درد کشیدن و ناله سر دادن است زیرا که سم گناه و نااطاعتی بشر همه طبیعت و خلقت را مسموم ساخته است و تا حد زیادی چهره خالق را در آن مخدوش نموده است به گونه ای که الهیات طبیعی( نگریستن به طبیعت و خلقت) نمی تواند بشریت را به خدا و نجات رهنمون شود. چه زیبا پولس رسول در رساله به رومیان باب ۸ آیات ۲۰ تا ۲۲ فرموده است: "زیرا خلقت، مطیع بطالت شد، نه به اراده خود بلکه بخاطر او که آن را مطیع گردانید، در امید که خود خلقت نیز از قید فساد خلاصی خواهد یافت تا در آزادی جلال فرزندان خدا شریک شود. زیرا می دانیم که تمام خلقت تا الان با هم در آه کشیدن و درد زه می باشند.".

پس این خلقت زیبا و شگفت انگیز که با نگاهی دقیق به آن می توان آثار زیبایی خالق را در آن مشاهده کرد خود اسیر بطالت و تباهی و درهم ریختگی ناشی از سرکشی بشریت است و تا روز نهایی تحقق کامل نقشه خدا برای خلقت که همانا آزادی کامل و زندگی ابدی در معرفت کامل خداست می باید به درد زه و آه کشیدن ادامه دهد. ولی باز هم حتی این طبیعت خود مبتلا به تباهی برای چشمان بصیرت بین آنانی که به فراسو می نگرند می تواند نقطه آغازی باشد برای حرکت از الهیات طبیعی به سوی طلب و خواستن که نهایتا در مکاشفه خاص خدا در مسیح به منزل می رسد.

باشد که این بهار برای من و ما اشارتی به سوی بیداری شود و برکات عالی خدا که در معرفت پسرش عیسی برای دوستدارانش نهفته است، بسویمان سرازیر گردد.

ماراناتا- خداوند ما بیا

کیوان

روزی روزگاری در ایران

2009-03-06T13:44:00.007Z

روزی روزگاری در ایران...

این روزها دیگر قصه ها، قصه های روزگاران خوش نیست. دیگر باید فکری به حال داستانهایی کرد که تا می شنیدی معصومیت روزهای کودکی، روزهای مدرسه را به خاطره ات سرازیر می‌کرد، خاطره روزهای خوشبختی آدمهای خوب و روسوایی آدمهای بد، روزهایی که با شنیدن قصه پهلوانان و عیاران، حکایت ایران و شاهنامه چیزی در دلت می تپید و آرمان زندگی ات می‌شد، قصه های گرم مادربزرگها که رویای نرم شبهایت بود و حکایت عشاق وفادار خون گرم جوانی و پاکی را در رگانت جاری می‌کرد. دیگر وقتش رسیده است باید همه را بازخوانی کنیم . باید که دیگر قهرمانان و اسطوره هامان را که دیرسالی است بر کنج قلبهای مسلول پوسیده است و بوی نای پوسیدگی اش خوابهایت را می آشوبد را برای همیشه از دفتر خاطرات سبزت پاک کنی.
متن زیر بازخوانی دردناک قصه های این روزگاران زخم است که البته درطنزی بی نام و نشان چیزی شبیهش را خوانده بودم اما خود بر آن افزودم، تبدیل و کاملش کردم و بر طنزش تلخی شوکران دردمندی سرزمینم ایران را نیز افزودم:

دهقان فداکار کتابهای درسی پیر شده و مدتهاست که زمینگیر و محتاج یک لقمه نان است.

چوپان دروغگو عزیز گشته و این روزها برای خود هوادارانی دست و پا کرده است و حرفش حجت محض است.

حالا دیگر شنگول و منگول بزرگ شده برای خود گرگی شده اند و بقیه گوسفندان را پاره می‌کنند.

دارا و سارا به فرنگ پناهنده شده اند و در کبابی ترکها زمین جارو می‌کنند و حرف زور می‌شنوند.

کوکب خانم در خانه اش را به روی مهمانها باز نمی‌کند، طلاق گرفته و دائم پای تلفن است.

کبری آن دختر ساده و معصوم دائم به کشورهای عربی سفر می کند...

روباه و کلاغ قصه های کودکی با هم تبانی کرده اند و مدتهاست دستشان در یک کاسه است.

حسنک گوسفندانش را فروخته است، پیکان خریده و مسافر کشی می کند و چک بی محل می کشد.

آرش کمانگیر تزریقی شده و تیر و کمانش را به خرج عمل فروخته و در جوی خیابانهای تهران می‌خوابد.

شیرین به فرهاد و خسرو خیانت کرده و به یک حاجی بازاری پیر قول ازدواج داده است .

رستم تهمتن، رخش را فروخته و موتور خریده و با آن در کوچه پس کوچه های تهران کیف پیرزنهای علیل را می قاپد و گاهی هم از بچه مدرسه ای ها زور گیری می کند.

اسفندیار آزاده، زیر ابروهایش را برداشته و گوشواره به گوش نیمه شبها را در پارتی ها سپری می‌کند .

راستی کسی می داند چه بر سر مان آمده است؟

کیوان

Where can wisdom be found in the bible and in the World

2009-03-04T11:46:00.010Z

Where can wisdom be found-in the Bible and in the world ?

In the NT, Jesus is identified as the embodiment of wisdom and this is demonstrated through every stage of his life, from his childhood in the temple, to his baptism as well as in his sermons and teachings. As a child of wisdom, he is the revealer of the wisdom which is hidden from the wise and revealed to infants. His reciprocal knowledge of the Father, indicated in Luke 10: 22-24, is a very intimate narrative of the synoptic which confirms his role and identity as an assured way of getting to know and relate to God.

His wisdom is greater than that of the OT wisdom representative (Wisdom of Solomon in Luke11:31). However, in his death, resurrection and the appearances to the disciples, Jesus is portrayed as the endower of the Spirit and wisdom to the wisdom-seeking community of faith and to individuals in all centuries. The climactic point for the indication of wisdom is embodied in Jesus’ death on the cross with his loud cry in Luke23:46, ‘Father into your hands I commit my spirit…’. In the Bible, Jesus’ desire, commitment, vulnerability and openness to God and to the world, establishes him in the position of being the touchstone of any claim to wisdom and discernment. The Emmaus account in Luke is well expressed as the story of the open tomb, open scripture, open eyes and open minds journey for anyone who earnestly seeks wisdom and discernment in this world. The ramifications of the cross and the resurrection, in terms of wisdom, open a new way of understanding and wisdom to disciples in all ages which has been followed in Acts and has been reinforced in the epistles and throughout the rest of the NT (1 Corinthians, Colossians, Revelation, etc).

Although, finding wisdom and discernment is a time and energy consuming process it is always attainable at every moment and in every locus in this world. There is no disjunction between the Bible and the world as every single event recorded in the bible is embedded and has taken place in history. The historicity of Jesus of Nazareth (his incarnation, death and resurrection) has nullified any charge that the Bible is speculative and has destroyed any wall between the Bible as being purely spiritual and the world as being solely mundane. Wisdom is embodied in Jesus both in the Bible and in the world.

Wisdom as a Hermeneutical Construct

2009-02-25T10:42:00.016Z

Can wisdom be used as a Hermeneutical construct to bring about transformation?

The significance of contemporary life invites us to approach Christian theology to answer issues of life in a secular culture as well as in the church context and to redefine our presuppositions about the nature of theology as wisdom.

Wisdom interpretation of scripture can be defined as a methodology for exploring, engaging and distilling the scripture, as well as correlating the Bible with the inner and outer world of adherents. The idea of rereading scripture “in the Spirit” is a core practice of wisdom interpretation which accommodates biblical texts within the contingencies, complexities and traumas of life.

By rereading scripture and looking through the lens of wisdom interpretation, transformation can be achieved according to ebb and flow of life in the church and in the world. “The fear of the Lord is the beginning of wisdom”; therefore wisdom interpretation concentrates on God, his desire and love, so rereading scripture from fresh perspectives is a habit that needs to be schooled and practiced both in private contemplation and within the community of faith to bring transformation to the individual and cause transformation in the world.

By rereading the book of Job, as an example of wisdom interpretation, one can be inspired and discover transforming wisdom in the face of harsh realities and the reversal of the disappointment caused by the package of “traditional wisdom” offered by the friends of Job to desire, hope and intimacy with God, as well as fullness of life and the dignity of mankind. This scriptural reading, supervised by the Spirit and hermeneutical wisdom, paves the way for a new understanding by contemporary readers and revitalizes the Biblical texts as well as transforming the life of individuals and the body of Christ. Wisdom interpretation of scripture along with the Spirit guarantees that the Bible expresses its vocation which is bringing the transforming knowledge of God to the life of readers of the Word.

اوباما با ماست یا او با ماست

2009-02-24T13:25:00.003Z

اوباما با ماست یا او با ماست

بالاخره تب و تاب تصدی ریاست جمهوری آمریکا توسط اولین سیاه پوست آفریقایی تبار در آمریکا کمی فرو نشست و حرف و حدیثهای مربوط به این رویداد مهم نیز کمی فروکش کرد و این درحالی بود که نه تنها در آمریکا بلکه در سراسر جهان و حتی کشور ایران نیز این انتخاب غیر منتظره بیم و امیدهای خاص خود را به ارمغان آورده است که هنوز پس لرزه هایش باقیست.
بسیاری در جهان این رویداد را نقطه عطفی در تاریخ ‏آمریکا و حتی استقرار دموکراسی و برابری انسانها تلقی کرده و آن را به فال نیک گرفتند و چه در آفریقا در کشور کنیا که زادگاه پدری رئیس جمهور آمریکا است و چه در خود آمریکا و حتی در نقاط دیگری از جهان مردم با افتخار و تعلق خاطر مراسم ریاست جمهوری را دنبال نموده و هر روز سر تیتر خبرها به ریاست جمهور محبوب و میانه رو آمریکا تعلق داشته و دارد.
اوباما که از منتقدین سیاستهای بوش و جنگ عراق می باشد با وعده هایی که بوی تفاهم و گفتگو را به جای بوی باروت وسرب به مشامها می رساند به کاخ سفید قدم نهاد و از آنجایی که خطیبی زبردست و کاریزماتیک است امیدهای فراوانی را در ملتها و دولتها برای برقراری صلح و آشتی و حل بحرانهای حال حاضر جهان بوجود آورد که در این میان کشور ما و ملت ما نیز از آن بی بهره نبودند و سیاستمداران ایران نیز فصل تازه ای از روابط را با آمریکا در آینده در برابر خود گشوده می بینند و دورنمای روشنتری را ظاهرا از گفته های اوباما در رابطه با ایران و خاورمیانه و سیاستهای خارجی آمریکا تصویر می کنند.
خلاصه اینکه هر کسی از ظن خود شد یار من و در این میانه همه می خواهند بگویند اوباما با ماست و البته اوباما نیز خود را چنین معرفی کرده و چنین سیاستی را ظاهرا تجویز می کند. ایرانیان نیز در عین این استقبال فصل تازه ای را برای کشور و دولت خود و دولت آمریکا آرزومند هستند اما در اوج این همه خوشبینی ها که واقعا هم جای خوشبینی دارد باید کمی نیز به ابعاد دیگر این بیم و امیدها نگریست. در ضمن اینکه سیاستمداران صلح پرور در روند رشد دموکراسی و حقوق انسانها و سعادت ملتها نقش کلیدی دارند اما بالاتر از همه اینها افراد و رویکردشان نسبت به سوالات اساسی زندگی است که سعادتشان را چه در سطح فردی و چه اجتماعی رقم می زند.
اینکه آقای اوباما با ماست و یا با ما نیست اهمیت دارد اما نه به این اندازه که حقیقی ترین شخصیت تاریخ بشر، و موثرترین چهره ای که بشریت به خود دیده است باید با ما باشد تا صلح و آرامش و سعادت جهان را لبریز کند. چنان مردم جهان امروزه محو وعده های سیاستمداران می شوند که این حقیقت را فراموش می کنند که انسانها مانند غباری هستند که امروز هستند و فردا محو می شوند.
کتاب مقدس به وضوح این نکته را اشاره می کند که ‘دل پادشاهان مثل نهرهای آب در دست خداوند است، آن را به هر سو که بخواهد برمی گرداند’( امثال سلیمان باب ۲۱ آیه ۱) . نه تنها این آیه بلکه در جای جای کلام خدا با این حقیقت روبرو می شویم که تمامی اقتدار و قدرت در دستان خداوند است و اوست که در نهایت بر همه هستی حکم می راند. در این حقیقت نیز بیم و امیدی نهفته است. امید برای مظلومان و ستمدیدگان به اینکه روزی خداوند پادشاه جهان چنانکه خود وعده داده است عدل و انصاف را بر جهان برقرار خواهد کرد و صلح و نظم جهان را فرا خواهد گرفت و ترس برای مستبدان عالم بر اینکه اریکه قدرتشان زودگذر و تباه شدنی است.

آنانکه خود را با نقشه عالی پادشاهی خدا که صلح و برابری و محبت و پرستش راستین اوست همسو می کنند خود را در این کاروان عظیم عدالت که خدا خود سرور آن است نام نویسی کرده اند و در ‏آن سهیم هستند همان گونه که خداوند ما عیسی مسیح در موعظه سر کوه فرمود:" خوشا به حال صلح کنندگان، زیرا ایشان پسران خدا خوانده خواهند شد."(متی باب ۵ آیه ۹) و نیز “خوشا به حال گرسنگان و تشنگان عدالت، زیرا ایشان سیر خواهند شد.” آیه ۶.
پس در این معرکه سیاست و بیم و امیدهایش ضمن اینکه برای دولتمندان جهان باید انصاف و حکمت و سرسپردگی به خداوند زنده ما عیسی مسیح را آرزو کنیم اما نباید باکمان باشد که اوباما با ماست و یا با ما نیست. زیرا اگر در راز عظیم تجسم خدا چنانکه خدا خود وعده اش را داد( متی باب ۱ آیه ۲۳) عمانوییل که معنی آن این است" خدا با ما" با ما ساکن شده است و در قلوب ما و جهان بیمار و نیازمند ما مسکن گزیده است، دیگر نباید چشمانمان را بیش از حد بر چهره های سیاست مدار دنیا بدوزیم و توکلمان بر ‏آنان باشد. کلام خدا می گوید ‘ملعون باد کسی که بر انسان توکل دارد و بشر را اعتماد خویش سازد و دلش از یهوه منحرف باشد.’( ارمیا باب ۱۷ آیه ۵) پس بجاست که توکل خویش را بر عمانوییل ( خدا با ما) بدوزیم و نه بر "اوباما".
مزمور نویس به زیبایی می گوید( مزمور ۱۲۳):‘ به سوی تو چشمان خود را بر می افرازم، ای که بر آسمانها جلوس فرموده ای!’ پس بر خدا با ما( عمانوییل ) پسندیده است که چشم بدوزیم و برای خویش ، خانواده و دوستان و کشور و جهان خویش شفاعت کنیم. پاسخ دردهای بشری را نمی توان در هیچیک از رویکردهای بشر محورانه جهان یافت بلکه تنها پاسخ رنجها و دردها و تنها التیام حقیقی که در سایه ‏آن صلح پایدار بر جهان برقرار میشود در دستان مردی است که با مرگش ما را با خدا آشتی داد. با نگاه کردن بر قربانیان جنگ و خونریزی در غزه، عراق، یازده سپتامبر، بمبگذاری لندن ، سودان و اسراییل و جای جای صحنه گیتی تنها صلیب آشتی بخش عیسی مسیح است که می تواند آدمیان را به صلح و آتش بسی حقیقی در سایه مصالحه خدا و انسان با هم رهنمون شود. پاسخ نه در اوباماست و نه در هیچ شخصیت سیاسی دیگر بلکه مرهم رنجهای بشر عمانوییل است که ‘تفسیرش این است: خدا با ما’.

کیوان

شغل خوب

2009-02-17T10:48:00.005Z

شغل خوب...
کشيشى پسری نوجوان داشت و کم ‌کم وقتش رسيده بود که فکرى در مورد شغل آينده‌اش بکند .
پسر هم تقريباً مثل بقيه همسن و سالانش واقعاً نمی‌دانست که چه چيزى از زندگى می‌خواهد و
ظاهراً خيلى هم اين موضوع برايش اهميت نداشت ... يک روز که پسر به مدرسه رفته بود ، پدرش تصميم گرفت آزمايشى براى او ترتيب دهد .

به اتاق پسرش رفت و سه چيز را روى ميز او قرار داد : يک کتاب مقدس، يک سکه طلا و يک بطرى مشروب !!!

کشيش پيش خود گفت : من پشت در پنهان می‌شوم تا پسرم از مدرسه برگردد و به اتاقش بيايد آنگاه خواهم ديد کدام يک از اين سه چيز را از روى ميز بر می‌دارد ... اگر کتاب مقدس را بردارد معنيش اين است که کشيش خواهد شد و اين خيلى عاليست
اگر سکه را بردارد يعنى دنبال کسب و کار خواهد رفت که آنهم بد نيست
امّا اگر بطرى مشروب را بردارد يعنى آدم دائم ‌الخمر و به درد نخوری خواهد شد که جاى شرمسارى دارد ...

مدتى نگذشت که پسر از مدرسه بازگشت و در خانه را باز کرد و در حالى که سوت می‌زد
کاپشن و کفشش را به گوشه‌اى پرت کرد و يک راست راهى اتاقش شد ...
کيفش را روى تخت انداخت و در حالى که می‌خواست از اتاق خارج شود چشمش به اشياء روى ميز افتاد ، با کنجکاوى به ميز نزديک شد و آن‌ها را از نظر گذراند ...

کارى که نهايتاً کرد اين بود : کتاب مقدس را برداشت و آن را زير بغل زد و سپس سکه طلا را توى جيبش انداخت و در بطرى مشروب را باز کرد و نیمی از آن را نوشید ...!!!

کشيش که از پشت در ناظر اين ماجرا بود زير لب گفت :
« خداى من! چه فاجعه بزرگی ! پسرم سياستمدار خواهد شد ! »

کیوان