شکواییه

شکواییه

می‌خواستم امروز کمی بنویسم اما حال و روز خیلی درخشانی ندارم. هر چند سعی کرده ام ‏آسمان رابطه را با سرورم آبی نگه دارم اما گاهی هوای مه آلود دنیا و تاریکی غریب این روزگار و زندگی زمینی و آدمهایش نمی گذارد که آنگونه باشی که می خواهی. اما تصمیم گرفتم کمی بنویسم و از بعدی از زندگی و زیارت مسیحی بگویم که کمتر شاید موعظه می شود و یا کمتر دوست داریم درباره اش فکر کنیم چون معمولا آن را نکوهیده و نتیجه بی ایمانی می پنداریم. شکوه و گله و ناله و در دره ها بودن زیاد نشانه مطلوبی انگار نیست برای مسیحیان اما جالب است که حقیقتی است که حتی بزرگترین قهرمانان ایمان نیز از آن عبور کرده اند و کتاب مقدس هم پر است از این نمونه ها.

گاهی آدمها دوست دارند بیشتر آنطرف ‏آدم را ببینند و واقعا هم خیلی تصنعی می شود تصور مسیحی که دائما بر روی قله های پیروزی گام می زند . گاهی اوقات در سراشیبی ها و در دره ها بودن هم خوب است. مشکل این است که همیشه خودت نیستی که راهی دره شده‌ای و این دیگرانند که به سیاهچالها روانه ات می کنند.

بگذریم، من که شدیدا معتقدم مسیحی همیشه پیروز زبانم لال تنها مسیحی توی فیلمهای هپروتی و هالیوودی است و به قول یکی از اساتید کالج الهیات: خدا هم چنین چیزی نیافرید . بهتر است گاهی اوقات ‏آدم بتواند مانند داود حقیقی باشد. خوب است که کنار مزامیر پیروزی و جلال و شکوه و هللویاه، مزامیر رنج و شکایت نیز خوانده شود مزامیری که سراینده در ‏آن فریاد می زند و می گوید خدایا چرا تا به ابد سکوت کرده ای. جالب است خدای عظیم ما که در کلامش به ما اجازه اعترا‏ض را داده است و این یعنی رابطه ای زنده و واقعی . خدایی که به بنده اش اجازه می دهد که مانند مزمور نویس مزمور ۸۸ ناله بر آورد. خدایی که نسبت به ناله و شکایت های ما پاسخگوست. جه خدای عظیمی است و چقدر با خداهای عجیب غریب و بی بو و خاصیت سایرین تفاوت دارد.

امروز هم یکی از همان روزهاست که سراینده مزمور ۸۸ هستم و به هیچ وجه ‏آن را جدای از تجربه ناب و خالص و بی ریای مسیحی بودن خود نمی دانم. به قول یکی از عزیزان فقیر مسیحی که بسیار در تنگدستی و فقر بود و حتی به اندازه کافی اسباب و رختخواب استراحت در منزلش پیدا نمی شد اما چنین می گفت: با پتو بی پتو هللویاه. ما هم می توانیم در ضعفها در تنگیها و در شکوه های خود باز بگوییم هللویاه. هرچند این شکر گذاری آنچنان که باید و شاید به دلت نچسبد و خود را گناهگار و بدبخت و ضعیف و پر از سوال و شک بپنداری اما هر چه که باشی از آن مسیح هستی و به قول ایوب عزیز: ولی من زنده است...
جالب این است که کتاب مقدس داستان آدمهای همیشه مثل پسته خندان بودن نیست از همین روست که در کلام خدا ما نبی گریان هم داریم. مراثی ارمیا، ناله های داود، اشکهای ایوب و از همه بالاتر اشکها و جتسیمانی خداوند ما عیسی مسیح.
پس می توانیم در رنجها، شکها، ضعفها و شکستهای خود به خداوندمان اعتماد کنیم و گاهی بگوییم الهی الهی چرا مرا ترک کردی.

شما چی فکر می کنید نظر دهید.

کیوان